Haberler

Kral İsteyen Kurbağalar

Ayrıntılar

Gösterim: 735

Kurbağalar demokrasiden bıkmış;

Bir vak vak, bir kıyamet,

İllallah! Medet!

Gökleri tutmuş bağrışmaları.

Peki, demiş orman perisi;

Krallık yapıvermiş cumhuriyeti.

Ağzı var dili yok, vurdumduymaz

Bir kral inmiş göklerden.

Ama öyle güm diye düşmüş ki mübarek, göle,

Bizim çamurlugiller

-Ki, bilirsiniz, bir hayli ödlek ve semelektirler-

Cup diye atlayıp suya;

Her biri girmiş bir deliğe.

Bir kral kalmış ortada, bir de sazlar.

Yaman bir dev geldi sanmış kurbağalar;

Uzun zaman kimse çıkarıp başını

Bakamamış kralının yüzüne.

Oysa ki korktukları şey bir kütükmüş sadece.

Ama öyle ciddi, öyle heybetliymiş ki kütük,

İlk çıkan kurbağa zor çıkmış yüze,

Korkudan titreye titreye

Yaklaşmış koca devletliye.

Kurbağalar bakmış bir şey olmuyor yaklaşana;

O zaman artık koşan koşana!

Kralın dört bir yanı kurbağa dolmuş,

Gelip omuzuna oturanlar bile olmuş.

Bu ne biçim kral? Vur, ağzından lokmasını al.

— Yoo, demiş kurbağa milleti;

Bu kadar sus pus kral olmaz. .

Başlamışlar yeniden dert yanmaya Orman perisine:

— Aman, ne olursun, demişler;

Bir kral yolla ki bize ağzı burnu oynasın!

— Peki, demiş Orman perisi;

Bir balıkçıl yollamış, her yanı oynak.

Ağız dersen işlek mi işlek:

Sağa bir gaga, sola bir gaga;

Her gagada bir kurbağa;

Ye babam ye!..

Bizimkiler basmış gene yaygarayı,

Bu sefer kızmış artık Orman perisi:

— Sizin oyuncağınız mıyım ben? demiş;

Demokrasi veririz, vak vak;

Kral indiririz gökten,

Uslu, akıllı, babacan,

Gene vak vak.

Kesin artık şamatayı,

Bir yeyip bin şükredin yeni krala;

Yoksa daha beteri gelir ha!

Jean de La Fontaine